From Sydney with love

Hello lieve vrienden, familie en andere Dutchies!

Inmiddels zit ik alweer bijna zes weken in Sydney en werd het wel weer eens tijd voor een update. Ik kan in principe heel kort zijn en vertellen dat ik het -op de zware taak na die ik heb als au pair- HE-LE-MAAL- fantastisch vind hier! Maar dat is wel erg beknopt.  Daarnaast is het vandaag de dag dat ik eigenlijk terug zou vliegen naar Nederland. Het is raar om dat zo te zeggen, want ik weet zeker dat ik daar niet klaar voor was. Sinds ik ben begonnen aan mijn reis wist ik eigenlijk al dat ik langer dan vijf maanden de tijd nodig had om nieuwe plekken te ontdekken, andere mensen te ontmoeten, maar ook vooral om voor mezelf wat dingen op een rijtje te zetten. Dat klinkt zowel cliché als zweverig, maar meer kan ik er ook niet van maken. Het idee dat ik vandaag dan ook al in het vliegtuig zou zitten, is vreemd.

Anyway, hier een wat uitgebreidere versie van mijn leven in Roseville. Momenteel ben ik au pair bij een Nederlands gezin (lekker makkelijk). Als iemand mij voor vertrek zou vertellen dat ik au pair zou worden, had ik die persoon waarschijnlijk vierkant uitgelachen. Het gezin heeft drie jongen. Een van 7 jaar, een van 9 jaar en een van 10 (bijna 11) jaar oud. Ze wonen nu bijna 2 jaar in Sydney (Roseville, suburb), nadat ze een hele tijd in Singapore hebben gewoond. Alleen de oudste is in Nederland geboren. Ze spreken wel allemaal Nederlands. Omdat de jongens hier echter wel naar een public school gaan, gaan ze steeds vaker tegen elkaar over op het Engels. Ook hun Australische accent is volop aanwezig. Super grappig. Het zijn alle drie fanatieke sporters! De oudste en de middelste zijn helemaal into voetbal en de jongste speelt fanatiek cricket. Beide ouders werken en daar komt dan de au pair om de hoek kijken.

De avond dat ik aankwam voelde ik me al helemaal welkom. Ik kwam pas laat aan, omdat ik vanuit Wagga Wagga pas om 13u met de trein was vertrokken en de rit dus bijna 7 uur duurde. Eenmaal binnen kreeg ik een kopje thee en jawel, een chocolade letter! Het was immers Sinterklaas die dag. Ook kreeg ik van hen de Lonely Planet van Sydney. Super lief! Ik had al een pocket versie van mijzelf meegenomen, maar ik moet zeggen dat ik tot nu toe meer van de normale versie gebruik heb gemaakt die ik van hen heb gekregen. Verder waren ma en Hans erg snel met het opsturen van een pakketje en die was twee dagen eerder aangekomen dan dat ik daar kwam! Er zaten pepernoten, dropjes, thee van Blond Amsterdam en taaitaai in. Helemaal goed (en zo al zo goed als op). 

De eerste anderhalve week had ik een overlap met de ' oude'  au pair (Sanne). Zij heeft hier 7 maanden gewerkt als au pair en gaat nu een paar maanden reizen en even terug naar Nederland. Zij komt in principe ook weer terug in April, om mij weer 'af te lossen'. Ik vond het in het begin allemaal best wel overweldigend, want wat voor een ervaring met kinderen heb ik nu eenmaal? De huishoudelijke taakjes die er bij komen kijken zijn no problemo, ik woon immers al sinds mijn 18e op kamers. Het stukje opvoeden is echter andere koek en dat is wel degelijk een taak die ik voor een groot deel op mij ga nemen tijdens deze maanden. Sanne gaf gelukkig veel uitleg en vertelde heel veel over de gang van zaken binnen het gezin. Dat vond ik erg prettig. Ze nam me overal mee naar toe en we reden samen naar de plekken waar de jongens veel moeten zijn voor hun sporten.

Toen ik aankwam hadden de jongens nog anderhalve week school. De dag dat Sanne vertrok, was ook de eerste dag dat de jongens vakantie hadden. Ik had echt een hele zware dag die dag. De eerste dag dat de jongens naar mij zouden moeten luisteren. Ze hebben me die dag echt verschrikkelijk lopen uitproberen. Er hebben geen tranen gevloeid, maar dat was wel de eerste keer dat ik dacht ' waar ben ik in hemels naam aan begonnen?!'. Het voelde alsof ik ze de hele dag moest vermaken. Maar ik vind het vooral lastig dat ze enorm veel spullen hebben om mee te spelen, maar zich toch vervelen. In hoeverre ze zich dan vervelen is nog maar de vraag, want waarschijnlijk willen ze dan gewoon op de iPad waar ze maar een uur per dag op mogen zitten. Ze zijn daar dus de hele tijd op aan het sturen. Na even telefonisch contact met de moeder ging het wat beter gelukkig. Ook de tweede vakantie dag was een uitdaging, maar het ging al stukken beter. Daarna was het weekend en waren de ouders weer gewoon de hele dag thuis. Ik was gewoon lekker vrij. Daarnaast ging de familie op vakantie en had ik het huis anderhalve week voor mezelf. Ook mocht ik de auto gebruiken (ze hebben er twee), dus ik kon wat uitstapjes maken. 

In Sydney ken ik nog niet veel mensen. Ik ken alleen Suzanne, die ik dus heb leren kennen tijdens de tour van Melbourne naar Adelaide. Zij zit echter in Randwick, dus heel makkelijk om wat af te spreken is het niet. Toch hebben we tijdens de 'vakantie' veel samen gedaan. Zo zijn we naar het Royal National Park geweest, naar Canberra, hebben we de coastal walk van Bondi to Coogee gelopen en hebben we de kerstdagen samen (en wat anderen) doorgebracht. Met Kerstavond hebben we met z'n vieren gekookt en gegeten. Een van die vier was Linda. Omdat ik al heel vroeg afgelopen jaar een hostel had geboekt voor de Kerst en NYE in Sydney, maar daar geen gebruik meer van zou maken gezien ik al onderdak had bij het gezin, wilde ik eigenlijk van het hostel af. Het hostel kon ik niet annuleren vanwege de boekingsvoorwaarden, maar na wat over en weer gemail hadden ze een uitzondering voor mij gemaakt en mocht de boeking wel op een andere naam worden overgeschreven. Ik zette een berichtje op Facebook en kreeg al snel een berichtje van Linda. Zij heeft mijn boeking overgenomen. Dat scheelde mij weer geld! Omdat ze echter een dag eerder in Sydney wilde zijn dan de dag dat ze het hostel in kon (eerste Kerstdag), bleef ze een nachtje hier logeren. Sophie was de vierde persoon. Haar ken ik via Sanne, waar ze goede vriendinnen mee was. Met Suzanne waren we dus met z'n vieren. Met Kerstavond was ik dus in ieder geval niet alleen! We hadden wraps met zalm en ham als voorgerecht, als hoofdgerecht lamsboutjes met aardappeltjes uit de oven en salade en als toetje hadden we een zelf gemaakte chocolade taart met custard en vanille ijs. Heel vervelend allemaal ;) Eerste Kerstdag zijn Suzanne en ik naar het strand gegaan, Freshwater Beach. Daarna zijn we naar het huis van Suzanne haar hostfam gegaan. Bij haar kwamen nog vijf Engelsen voor het Kerstdiner. Zij wilden een traditioneel Engels Kerstdiner. Dat hebben we geweten. Overal ging boter doorheen of kaas overheen. Het was erg gezellig en het eten erg lekker! Wat bij ons Tweede Kerstdag is, noemen ze hier Boxingday. De sale begint dan overal. Suzanne en ik waagden ons in het CBD, maar dat was echt niet te doen. Over stonden lange rijden en bij de Pandorra stond een rij van drie uur. Het leek de Efteling wel. We besloten redelijk rap om maar weer terug te gaan naar huis. Eenmaal 'thuis' bleek er nog een pakketje voor mij te zijn gekomen. Dit keer van Marloes! Dit maal wel een verrassing, in tegenstelling tot die van ma en Hans omdat ma het er zomaar een keer uitflapte haha. Van Marloes kreeg ik kerstchocolaatjes, drop, Stroopwafels en pickwick thee! En een heel lief kaartje!.

Na wat vrije dagen (inmiddels was mijn hostfam ook weer teruggekeerd van vakantie de 28e december), was het tijd voor NYE. Suzanne en ik wilden heel graag het vuurwerk zien. Wil je echter een goede plek hebben om mooi uitzicht te hebben op het Opera House en de Harbour Bridge, dan moet je vroeg op staan. Om 7am stipt stonden we dan ook in de rij, om naar Mrs. Macquarie's point te kunnen. De rij was al enorm! Het vervelende van die plek is dat er ook veel bomen staan en daar wil je niet achter zitten want dan zie je natuurlijk niets van het vuurwerk. De 'deuren' gingen pas om 10am open, dus we hebben ons eerst in die rij 3 uur moeten vermaken. Toen de rij eenmaal liep, moeten we eerst nog door een tassen controle. Suzanne had een pram bij d'r met koelbox en andere spullen, dus ik wurmde mij een beetje naar voren (normaal dring ik nooit voor hoor, maar nu deed ik alsof mijn neus bloedde) en ging vast een plekje uitzoeken. Het was vanaf de tassencontrole nog best een eind lopen en met een rood hoofd kwam ik eindelijk op een plekje met een nog redelijk uitzicht. En daar hebben we zitten wachten tot 9pm. We deden spelletjes, lazen boeken, luisterden naar muziek en kletsten wat. Om 9pm was het tijd voor het 'kindervuurwerk'. Mensen gingen staan en veel mensen die geen goede plek hadden kwamen voor onze neus staan. Logisch, maar erg frustrerend. Ik kan je vertellen, ik zag niets. Ik hoorde vuurwerk, maar verder heb ik drie sterretjes gezien tussen de mensen en bomen door. Heb ik hier de hele dag voor zitten wachten? Daarna was het nog drie uur wachten op de jaarwisseling zelf en het grote vuurwerk. Dit duurde erg lang ten opzichte van het lange wachten tot het kindervuurwerk. Toen het eenmaal zover was ben ik ook naar voren gelopen. Helaas heeft dat weinig nut gehad. Mensen pakten hun camera's en telefoons en iPads om het voorwerk te filmen of fotograferen. Je raad het al. Ik heb weinig van het vuurwerk kunnen zien. Ik keek op schermpjes voor mij, want heel groot ben ik niet. Wat een domper was dit. Ik was echt super gefrustreerd en enorm chagrijnig. Was dit nou NYE in Sydney? Wat ik dan het meest frustrerend vind is dat niet iedereen begrijpt waarom ik mij hier zo druk over maak. Je bent in f*cking Australie en dan ga je lopen miepen over het vuurwerk dat je niet kon zien? Ja! Ik vind het al een vreemde avond zonder familie of mijn besties in Nederland en ik heb best wel naar NYE in Sydney toegeleefd. Maargoed. Ik kan zeggen dat ik erbij ben geweest. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.

In het nieuwe jaar zelf heb ik ook weer veel ondernomen (dan wel niet samen met Suzanne), maar heb ik ook veel tijd met de kinderen. Op 1 januari ben ik samen met Suzanne naar de nieuwjaarsduik op Bondi Beach geweest, met bijna 300 andere Nederlanders. We kregen een Unox muts en doken met de hele groep het water in. Hierbij mochten we gebruik maken van het vrije stuk strand waar de lifeguards gebruik van maken als zij snel naar het water moeten. Daarna kregen we nog een kroketje en een pannenkoek. Erg leuk! De kids hebben nu zomer vakantie en de ouders moesten 4 januari weer gewoon aan het werk. De eerste week hadden ze dinsdag t/m donderdag zeilkamp van 10am-3pm, dus dan kon ik overdag wat voor mezelf gaan doen. Het heeft die week veel geregend, dus ik ben een keer met de jongens gaan bowlen, zodat ze niet alleen maar thuis hoeven te zitten. Deze week hebben de surfkamp, wat echter maar 1,5 uur in de ochtend is, dus 's middags zijn ze weer gewoon thuis. Ik ben een ijsje met ze gaan halen en gisteren zijn we naar Taronga Zoo geweest. Daar moet ik zeker nog een keer naar toe, maar dan zonder kids om gewoon rustig rond te kunnen lopen, want ik kan niet zeggen dat ik nu veel heb gezien. De familie zijn members dus ik kan daar ook gratis naartoe, dat is wel zo fijn! Volgende week hebben de jongens voetbalkamp. Ook in de ochtend, maar dan wat langer.

In mijn vrije tijd vermaak ik mij prima hier. Er is in Sydney en omgeving zoveel te doen! Ik ga vaak naar het CBD voor shopsessies zonder daadwerkelijk wat te kopen (ik heb immers nog grootse plannen!), maar ik ben ook naar Manly geweest, naar Palm Beach, Watson Bay, Paddington (and markets), Balmain en ik heb over de Harbour Bridge gelopen (wat flink wat hoogtevrees overwinning vroeg, but I made it haha). Ik vind het heerlijk om dingen alleen te ondernemen, maar ik merk ook dat ik het wel zo leuk vind om eens wat te doen met iemand anders. Ik ben erg blij dat ik Suzanne ken, maar ik zie haar maar 1x per week. En hoewel ik nu de kids nog bijna hele dagen heb is dat ook niet zo heel erg, maar straks als ze weer naar school kan heb ik overdag ook de tijd om dingen te ondernemen. Gelukkig heb ik een paar dagen terug kennis gemaakt met de au pair van vrienden van de familie. Dat was eigenlijk best gezellig! Ik ben ook samen met haar en een au pair uit Chicago wat gaan drinken in Lindfield, een suburb verder op. Ik denk dat ik ook een keer gewoon een weekendje in een hostel ga zitten, om wat nieuwe mensen te ontmoeten. Dat mis ik nu wel heel erg aan het reizen. Nieuwe mensen ontmoeten is nu niet meer vanzelfsprekend. Daarom maar naar oplossingen zoek! :) Voor de komende dagen en weekenden dat ik vrij ben heb ik een lijstje gemaakt met wat ik nog allemaal wil gaan doen in en rondom Sydney. Dus vervelen zal ik mij zeker niet! Daarnaast staat Australia Day nog op de planning, Mardi Gras en Chinese New Year. Zat te doen!

Vandaag wordt ook mijn lieve oma geopereerd. Ze krijgt een -voor zover ik begreep- een schouderprothese. Op dit moment ben ik erg blij met mijn opleiding en stage ervaringen, want ik heb redelijk zicht op de gang van zaken rondom te opname en na OK. Maar dat neemt niet weg dat ik het erg spannend vind. Gelukkig word ik goed op de hoogte gehouden (gelukkig zit ik dus niet in het vliegtuig!) en ondertussen ben ik aan het duimen dat het vanavond (dan in Nederland ochtend) gewoon allemaal goed komt met mijn omaatje! Gisteravond heb ik haar nog even gezien en gesproken via HangOut, dus dat was erg fijn. Duimen jullie met mij mee? 

From Sydney with love,

Claudia